Marcin Wierzba

„Marcin, człowiek "encyklopedia zwierząt". Był mi jak drogowskaz - nie prowadził za rękę, ale wskazywał drogę. Piękne studia z edukacji w asyście zwierząt również dzięki jego zaangażowaniu i radości z przekazywania wiedzy. Zawsze otwarty i pomocny.”

„Nazwisko Marcina zobowiązywało. Zwierzęta, rośliny, biologia to zainteresowania, którym poświęcił całe za krótkie życie. Zawsze pomocny, życzliwy. Na zawsze zapamiętam, że strofował mnie za mówienie do niego Marcinku. Ale cóż, to było takie słodkie.”

„Na imprezie pomaturalnej p. Wierzba w luźnej atmosferze zdradzał nam część tajników swojego nauczania. Powiedział, że stara się dopasowywać treści do klasy, w której uczy, aby wydobyć z ludzi ich potencjał. I tak klasie architektonicznej zadawał zadania typu "zaprojektuj i narysuj zwierzę o określonych cechach przystosowania do środowiska". Z kolei z nas - matmatów próbował wyciągnąć logiczne myślenie błyskotliwymi pytaniami typu "Dlaczego słonie nie latają?"”

„Niezwykły człowiek, któremu zawdzięczam wybór życiowej drogi...”

„Nauczył nas zachwycać się najszarszymi z szarych porostów...”

„Idąc do klasy matematycznej nie sądziłam, że biologia, a potem psychologia i psychoterapia staną się moją pasją i wyborem życiowym. To Ty mnie do tego zainspirowałeś, za co Ci dziękuję. Dzięki Tobie jestem tu, gdzie jestem.”

„Minęło już parę lat i pamięć się zaciera, ale pamiętam, że profesor Wierzba był jednym z tych nauczycieli, których wyrozumiałość dla dziwnych zachowań oraz pasja do dzielenia się wiedzą najmocniej wpłynęły na to, że te 3 lata były wspaniałe.”

„O Wierzbie można napisać książkę, a nawet kilka i mam nadzieję, że ktoś to zrobi. Ale w kilku zdaniach zmieścić się po prostu nie da, bo kończy się na banałach. Lojalny przyjaciel, o niebanalnym poczuciu humoru, prawy człowiek...”

„Marcin był wspaniałym, wrażliwym, twórczym i nietuzinkowym człowiekiem. Rozmowy z nim były wielowymiarowe, głębokie i były podróżą do wielu światów...”

„Marcin każdego człowieka traktował jak psa.”

„Kilka osób na klasówkach miało metodę, żeby dać się przyłapać na zamyśleniu się. Gdy p. Wierzba to zauważał, pytał:

"Co robisz?" "Myślę"

"To postaw sobie plusa!"”